Lintopdrachten overslaan
Verdergaan naar hoofdinhoud
Omhoog
Aanmelden
  • Het Kroonpad
    Citroenvlinder 51
    7323 RC Apeldoorn
    T 055 – 534 51 00
     
    Wij bieden speciaal onderwijs aan kinderen die extra ondersteuning nodig hebben vanwege een lichamelijke of meervoudige beperking. We zien hun mogelijkheden en gaan onvoorwaardelijk voor hun ontwikkeling.

Van kijken naar gezien worden

  • Ik was een jaar of 8. Rekenen stond op het programma. Ik zat naast mijn beste vriendin en tevens buurmeisje. De juf schreef sommen op het bord. De opdracht was om de sommen over te schrijven in mijn schrift en ze vervolgens te maken.

Ik stond op van mijn stoel en liep naar het bord. Daar bekeek ik een aantal sommen en probeerde ze te onthouden. Snel terug naar mijn tafel om de sommen op te schrijven. 35-15=….19-8=.. Vervolgens liep ik voor de volgende paar sommen weer naar het bord 43-19=…37-23=... Dit herhaalde zich een aantal keer, totdat de juf zei: “Esther, blijf nu toch eens op je stoel zitten”. Dit deed ik, verlegen klein meisje dat ik was. Voor het volgende rijtje sommen keek ik bij mijn vriendinnetje in het schrift, totdat zij het vermoeden had dat ik afkeek. Ze draaide haar rug wat naar mij toe, zodat ik niet meer in haar schrift kon kijken. Nu zat er niets anders op dan mijn ogen tot spleetjes maken, zodat ik nog net iets scherper kon kijken.

Ik was 10 jaar en èèn keer in de week kreeg ik, samen met mijn klasgenoten, projectmatig les van een externe juf. Het was mijn meester die opmerkte dat ik allerlei excuses aandroeg om maar niet naar deze lessen te hoeven. Hoofdpijn had ik, veel hoofdpijn, dat klopte echt. De buikpijn was een verzinsel. Misselijk was ik ook, van de spanning. En moe was ik, zo moe. Tijdens deze lessen bekeken ik en mijn klasgenoten educatieve filmpjes. De televisie hing aan een soort statief aan het plafond. N.a.v. wat ik gezien had moest ik vragen uit een werkmap beantwoorden…in stilte……Een afschuwelijke stilte. Iedereen om me heen schreef, beantwoordde de vragen. Ik niet. Ik wist het niet….begreep het niet….de juf was niet aardig, ik wilde weg..naar huis…verdwijnen….

Het was mijn meester die mijn ouders vertelde dat ik op school aangaf zo vaak hoofdpijn te hebben. Een afspraak bij de dokter volgde. Ik stond verbouwereerd na het huisartsenbezoek op de stoep. Ik kon niet goed zien. Ik had er geen idee van.

Het moment waarop ik mijn, veel te grote blauwe bril met pinguïns, mocht opzetten, herinner ik me nog goed. Van een afstand kon ik zien dat er blaadjes aan de bomen hingen. Wanneer ik in de auto zat kon ik de nummerborden van de andere auto’s lezen. De wereld was ineens geen waas meer….De wereld ging voor me open. Ik zag de sommen op het bord, de filmpjes op de televisie. Mijn hoofdpijn en vermoeidheid verdwenen.

Echter, mijn onzekerheid in eigen kunnen verdween minder snel. Dit heeft wel even geduurd.

Dat ik niet gezien ben als 8 jarig meisje, dat het niet bij de juf is opgekomen dat ik er een reden voor had om naar het bord te lopen, dat mijn slechte zicht tot zoveel onzekerheid heeft geleid in mijn eigen kunnen, heeft ertoe geleid dat ik met mezelf heb afgesproken het anders te gaan doen. Ik wil een mens zijn welke moeite neemt om een ander te zien en te horen. Een vrouw, vriendin, zus, moeder, collega en juf welke achter het gedrag van een ander wil kijken. Een mens met aandacht en betrokkenheid vanuit liefde. Zo wil ik voor de klas staan.​​​​​


Esther van Hoof

Leerkracht op het Kroonpad


Column

:

Help (nieuw venster)